پس از خاتمه جنگ جهانی دوم و روی نمودن قدرت های نو در نماگاه بین الملل ، بیشتر کشورها مطابق داشته های فرهنگی- دینی - و از سوی دیگر

گنجایش اقتصادی و موقعیت جغرافیایی خود به یک سوی ازین مغناطیس کشیده شدند.

در زمان آیندههای این روزگار و روزگاران و در پی رویدادهای گونه گون ، کشش ها و گسست های زیاد ، شکل گیری تشکل های زیادی را درنماگاه بین الملل

شاهد بودیم و هستیم .در این میانه آنان که تنها کمر به " سلاح ایده ئولوژی " بستند " صلاح " خاک و مردم و میهن به کنار نهادند در برخورد با " قدرت بیشتران"

شکستند و آنان که "صلاح" را به "سلاح " برتری دادند و راه عقل را به " خواه دل " گزینش کردند " همه " را نگه داشتند و بر فراز ماندند.

به "دلاوران شب جمعه " و"مجاهدان شنبه" باید گفت دوران " سلاح بی صلاح " نیست ، کنون روزگار " صلاح با سلاح " است .

"شما" که " ویژه کاران " تخریب " هستید اگر نمی توانید " یحیی سنوار" باشید که نمیتوانید، " مظلوم عبدی " شوید ، دست کم شرمنده تاریخ نخواهید بود...